Лекција од Калахари

Бушманите од Калахари зборуваат за два вида глад.

Малиот глад е глад за храна. Потреба за нешто во стомакот, оган во телото кој мораш да го нахраниш за да останеш жив. Во овој свет на изобилство, често мислиме дека ова е единствениот извор на нашето незадоволство. Но, колку и да го полниме стомакот, честопати остануваме со чувство дека нешто суштинско сè уште ни недостига.

Постои и Големиот глад. Глад за смисла. Глад кој живее подлабоко од стомакот – во градите, во коските, во тишината зад твоите очи. Тоа е копнеж да припаѓаш. Да бидеш важен. Да разбереш зошто си овде. Овој глад не се заситува со поседување, туку со постоење кое има своја цел и правец. Тоа е внатрешен крик кој бара одговор на прашањето што останува зад нас кога сите материјални нешта ќе избледат.

Лоренс ван дер Пост, човекот од фотографијата, поминал години од својот живот меѓу Бушманите, слушајќи. Учејќи. Обидувајќи се да го разбере она што ние во современиот свет сме го заборавиле. Тој забележал дека овие луѓе ја зачувале исконската врска со природата која ние одамна сме ја прекинала во трката со времето. Велел дека најопасната работа во животот не е тагата, туку празнината. Тоа бавно, горко пропаѓање кое доаѓа од животот без смисла. Празнината е како тивок ехо што одекнува низ деновите кои ги поминуваме само механички, без жар во срцето.

Трчаме по пари. Статус. Удобност. Трчаме по среќата како таа да е крајната цел. Но, во тоа бескрајно трчање, често заборавиме да застанеме и да го слушнеме шепотот на сопствената душа. Среќата е минлива, како ветар што поминува и нè остава повторно жедни. Смислата е трајна. Таа е сидрото кое нè држи цврсто дури и кога животните бури стануваат неподносливи.

Бидејќи, кога правиш нешто што има смисла, нешто што навистина има значење за твојата душа, тогаш веќе не е важно дали постојано се чувствуваш добро. Чувствуваш дека си на вистинското место. Чувствуваш поврзаност. Чувствуваш дека припаѓаш на нешто поголемо од себе. Вистинското припадност доаѓа од сознанието дека твојот живот е дел од една многу поширока и поубава приказна. И во тоа чувство на припадност, дури и тешкотиите стануваат свети.

Оваа фотографија не е само средба на двајца луѓе. Тоа е тивок момент помеѓу два начини на постоење. Таа служи како потсетник дека секој наш збор и секое наше дело се храна за едниот или за другиот глад. Едниот нè потсетува дека не сме само тела кои треба да се нахранат, туку и духови кои треба да се исполнат.

И можеби токму тоа е оној вистински глад кој цело време се обидуваме да го нахраниме. Да се нахрани Големиот глад значи конечно да се почне да се живее со намера, а не само да се преживува од ден за ден.

Сликата е преземена од wikipedia.com

Пишува: Дражен Котески