Најстрашното денес не е што децата се тепаат, туку што некои деца повеќе не се плашат кога повредуваат
Едно време, кога дете ќе повредеше друго дете, возрасните прашуваа: „Што направи?“ Денес можеби треба да прашаме нешто многу подлабоко: „Што се случи со нас, па на едно дете туѓата болка му стана забава?“
Гледаме деца што навредуваат, понижуваат, тепаат, снимаат и споделуваат. А најстрашно е кога околу нив стојат други деца со телефони во рака. Не да помогнат. Не да повикаат возрасен. Туку да снимаат. Болката станува содржина. Понижувањето станува забава. Насилството станува начин да се добие внимание. И тука треба да застанеме.
Затоа што не се работи само за едно дете што удрило друго. Се работи за генерација која мора да научи дека моќта не значи да натераш некого да се плаши од тебе. Можеби зад агресивното дете стои дете кое никогаш не било слушнато. Можеби зад навредата стои несигурност. Можеби зад потребата да се биде насилен стои страв да не се биде слаб. Тоа не го оправдува насилството.
Но ако само казнуваме, а не разбираме од каде доаѓа — само ја гасиме последицата. Не го решаваме коренот. Затоа децата мора да научат нешто што ниту еден телефон, лајк или следбеник не може да им го даде: Да бидеш силен не значи да повредиш. Да бидеш храбар не значи да заплашиш. Да победиш не значи некој друг да плаче.
Вистинската сила е да можеш да возвратиш — а да избереш да не повредиш. И можеби денес треба помалку да ги прашуваме децата: „Колку лајкови имаш?“ А многу повеќе: „Колку пати застана покрај некого кога сите други се смееја?“ Затоа што утре нема да живееме со нивните оценки. Ќе живееме со луѓето во кои ги претворивме.
Азра
