Кога телото ќе замолчи
Често забораваме колку сме кревки. Стануваме наутро, одиме, работиме, разговараме, планираме утре — како утрешниот ден да ни припаѓа. А потоа, понекогаш, еден ден е доволен за човекот да сфати дека ништо не било толку сигурно како што мислел.
Болеста не прашува дали си добар човек. Не прашува колку пари имаш. Не прашува колку години имаш. Не прашува дали си подготвен. Само те принудува да застанеш. И токму тогаш човек почнува да гледа нешта што додека бил здрав не ги забележувал.
Една чаша вода станува благодарност. Еден мирен сон станува богатство. Еден чекор без болка станува подарок. Една рака што те држи станува нешто поголемо од илјада зборови. Болеста понекогаш му го одзема на човекот она што го земал здраво за готово — но му открива нешто што можеби никогаш не би го видел. Колку е скапоцено обичното.
Затоа не го гледај болниот човек само како тело што страда. Во него можеби се води битка за која никој не знае. Можеби секое утро станува со страв, а сепак станува. Можеби се насмевнува за да не ги загрижи оние што ги сака. Можеби молчи не затоа што нема што да каже, туку затоа што веќе нема сила да ја објаснува својата болка. И затоа, биди нежен со луѓето.
Не знаеш каква тежина носат под облеката. Не знаеш колку храброст му е потребна на некој само за да изгледа „добро“. А можеби најголемата лекција што болеста ја носи не е за смртта. Туку за животот. За тоа дека животот не започнува кога ќе постигнеш сè што си замислил. Животот е и ова сега. Овој здив. Овој момент. Ова тело што сè уште те носи. Овој човек што сè уште можеш да го прегрнеш.
И затоа, додека имаш здравје — не чекај да го изгубиш за да сфатиш колку си бил богат. Зашто понекогаш најголемото богатство во човековиот живот е она што никогаш не го забележувал додека го имал.
Азра
