Младите и родителите на денешницата

Не постои „изгубена генерација“. Постојат луѓе што никогаш не биле научени да се сретнат со самите себе. Младите денес не се празни. Тие се преполнети — со информации, споредби, очекувања и туѓи животи што ги живеат како свои. И кога човек е преполн, тој не секогаш може да експлодира. Понекогаш само се исклучува… Станува тивок… Рамнодушен на површината… Нервозен без причина… Празен без објаснување. Тоа не е мрзеливост. Тоа е психолошка заштита од свет што не престанува да бара сѐ повеќе, дури и кога човекот веќе нема што да даде.

Младите не се оддалечени од животот. Тие се оддалечени од себе. Затоа што никој не им објаснува дека вредноста не се гради со споредување, туку со внатрешен мир што денес никој не го поднесува.

А родителите? … Родителите не се проблем. Тие се продукт на свет во кој нивните чувства не се анализирале — туку се преживувале. Тие научиле дека љубовта значи грижа, но не и разбирање. Дека ред значи сигурност, но не и блискост. И сега гледаат деца што не реагираат на истите правила што нив ги одржале живи. И се плашат… Но стравот ретко изгледа како страв. Почесто изгледа како контрола. Како критика. Како дистанца. И така се создава тивка војна во домови што надвор изгледаат нормално.

Младите мислат дека не се разбрани. Родителите мислат дека не се почитувани. А вистината е многу поопасна: никој не гледа под површината. Под површината младите не се бунтовни. Тие се емоционално преоптоварени луѓе што научиле да се бранат со оддалечување. А родителите не се строги. Тие се луѓе што се обидуваат да задржат контрола над нешто што им бега од раце — животот што се смени побрзо од нивното разбирање.

И најголемата трагедија не е конфликтот. Туку навиката на конфликт. Кога луѓето престануваат да се прашуваат „зошто боли“ и почнуваат да веруваат дека „така е“, тогаш болката станува карактер. А недоразбирањето — идентитет. Психолошки, ова е генерациски јаз што не се решава со разговори. Туку со уривање на една илузија: дека љубовта се докажува со тоа што си во право?… Не. Љубовта се докажува со тоа што знаеш да ја замолчиш сопствената потреба да победиш — за да не повредиш млад човек.

Младите не треба да бидат „поправени“. Тие треба да бидат разбрани пред да се навикнат да не се објаснуваат. Родителите не треба да бидат „сменети“. Тие треба да бидат слушнати без да бидат обвинети за времето во кое живееле. Затоа што никој не избира во каков свет ќе учи да сака. Но секој избира дали ќе продолжи да не разбира.

И можеби токму тука започнува човечноста. Не во тоа да бидеме исти. Туку во тоа да престанеме да се губиме еден во друг додека се обидуваме да се заштитиме меѓусебно.

Автор: Азра