„Татковците не умираат. Тие се претвораат во темели“
(Писмо на едно дете)
Татковците се чудни суштества…
Не читаат книги за мудрост, ама носат мудрост што не се учи — се живее.
Тие не зборуваат многу.
Молчат.
А во тоа молчење има повеќе филозофија од илјадници изговорени зборови.
Таткото никогаш нема да ти каже дека му тежи.
Но ќе го видиш во неговиот чекор — тежок, но стабилен.
Како да вели: „Животот може да удри колку сака, јас ќе стојам. За тебе.“
И еве ја големата вистина, онаа што ја сфаќаме дури кога ќе пораснеме:
Татковците не се силни затоа што немаат страв, туку затоа што имаат за кого да победат.
Тие не траат вечно — телото заминува.
Но дел од нив останува во нас:
во начинот на кој ја носиме болката,
во начинот на кој не се предаваме,
во начинот на кој си велиме „ќе издржам“.
Затоа велам:
Татковците не умираат. Тие се претвораат во темели. И ние градиме врз нив.
Ќе дојде ден кога ќе го фатиш себе си како стоиш пред животот баш како него.
И тогаш, дури тогаш, ќе разбереш: и ти го носиш неговото срце.
Азра
