Што останува од Човекот кога никој не го гледа?

Можеби токму тогаш почнува неговиот вистински живот. Кога ќе остане сам со своите мисли, без публика, без потреба да изгледа силен, без насмевка ставена како маска врз уморот. Тогаш човекот не може да се сокрие зад ништо. Тогаш излегува на површина она што со години го крие од светот — неговите стравови, неговите рани, неговите тивки битки, но и она малку добро што успеал да го зачува и покрај сè.

Затоа не верувам дека човекот се познава по она што го зборува за себе. Се познава по она што го прави кога никој не може да го награди. По тоа дали ќе му подаде рака на некого кога нема кој да го види. Дали ќе премолчи наместо намерно да повреди. Дали ќе прости, иако никој нема да знае колку го чинело тоа простување. И можеби најважно — дали, после сите разочарувања, ќе успее да не стане она што некогаш го повредило.

Животот има една сурова мудрост: Не те менуваат само луѓето што те сакаат. Понекогаш најмногу те менуваат оние што те повредиле. Но, човекот има избор. Може да ја претвори болката во горчина. А може да ја претвори во разбирање. Може да стане студен. А може да стане подлабок. Може да почне да мрази. А може да научи кому да ја даде својата добрина. Затоа што добрината без граници не е секогаш доблест. Понекогаш е заборавање на самиот себе.

И доаѓа еден ден кога човекот престанува да трча по луѓе, престанува да бара објаснувања, престанува да се прашува зошто некој не го избрал. Не затоа што престанал да чувствува. Туку, затоа што конечно разбрал дека својата вредност не треба да ја мери со туѓата способност да ја препознае.

И тогаш се случува нешто тивко. Човекот не станува бесчувствителен. Станува мирен. Почнува да избира тишина наместо расправија. Присуство наместо внимание. Искреност наместо впечаток. Неколку вистински луѓе наместо толпа.

И можеби тогаш првпат разбира: Најголемата мудрост во животот не е да знаеш што да кажеш. Најголемата мудрост е да знаеш што повеќе не треба да објаснуваш.

Затоа, ако некогаш се прашуваш кој си навистина, не се гледај во очите на другите. Погледни се во огледалото во најтивката ноќ, кога никој не те гледа. И прашај се: „Дали, и покрај сè што ми направи животот, сè уште сум човекот со душа што сакам да бидам? “ Ако одговорот е „да“… Тогаш си победил повеќе битки отколку што светот некогаш ќе знае.

Азра