Најтешкото „требаше “

Постојат моменти во животот кога човек би дал сè за да може да го врати времето само неколку минути наназад. Не за да промени нешто големо. Само за да го земе телефонот. Само за да се јави. Само за да каже: „Како си?“ А сепак, токму тоа не го направил. И потоа доаѓа веста. И одеднаш сите оние „подоцна“, „утре“, „кога ќе имам време“ добиваат сосема поинаква тежина. Затоа што повеќе нема утре. Останува само свеста дека личноста ти била во мислите, но не си го направил чекорот да стигнеш до неа. И тогаш почнува најтивката и најсуровата борба — онаа со самиот себе.

 „Зошто не се јавив?“ „Зошто чекав?“ „Зошто мислев дека има време?“ „Зошто дозволив деновите да поминат?“ „Зошто не послушав кога нешто во мене ми велеше да ја побарам?“ Нема потежок разговор од оној што го водиш сам со себе кога знаеш дека одговорот веќе не може ништо да промени. Можеш да плачеш. Можеш да се враќаш на старите фотографии. Можеш повторно да ги читаш старите пораки. Можеш да го гледаш името во телефонот. Но не можеш да го направиш тој повик.

И токму тука е болката. Неизговореното не умира со личноста. Останува да живее во оној што не успеал да го изговори. Останува едно „ми недостигаш“. Едно „сакав да те побарам“. Едно „прости ми“. Едно „не те заборавив“. Едно „само сакав да знам како си“. И најболно од сè е што сега сите тие зборови имаат комуникациски пат само во една насока — од срцето кон тишината. Затоа, не чекајте. Не чекајте да помине лутина. Не чекајте гордоста да попушти. Не чекајте „подобро време“. Не чекајте празник, повод или причина. Ако некого сте го помислиле — побарајте го. Затоа што можеби токму денес имате нешто што треба да му го кажете. И можеби токму денес е последниот ден кога може да го кажете.

Никој не знае кој разговор е последен. Никој не знае која порака е последна. Никој не знае дали „ќе се слушнеме“ навистина ќе значи дека повторно ќе се слушнете. Затоа не дозволувајте неодлучноста еден ден да се претвори во вина. Не дозволувајте „ќе ѝ се јавам“ да стане „зошто не ѝ се јавив?“ Не дозволувајте зборовите што денес ги чувате во себе утре да станат спомен што ќе ве прогонува. Затоа што кога личноста ќе ја нема, нема да ве боли само нејзиното отсуство. Ќе ве боли и она што сте можеле да го направите а не сте го направиле. И можеби најтешко ќе биде што ќе сфатите: Не ви недостигал само нејзиниот глас. Ќе ви недостига и можноста да ѝ кажете сè што сте премолчеле. Затоа, јавете се. Додека можете. Кажете. Додека можете. Прегрнете. Додека можете.

Побарајте ги оние што ви значат. Затоа што еден ден можеби ќе го држите телефонот во рака, ќе го гледате нејзиното име и по навика ќе посакате да го притиснете копчето за повик. Но, прстот ќе застане. Ќе знаете дека бројот е тука. Името е тука. Спомените се тука. Само личноста ја нема. И тогаш ќе сфатите дека најстрашното нешто не е што не сте знаеле дека тоа е последната можност. Најстрашното е што сте имале можност — а сте мислеле дека имате уште време. Ќе посакате само еднаш да го чуете нејзиниот глас. Само еднаш да кажете: „Те барав затоа што ми недостигаше.“ Само еднаш да чуете: „Тука сум.“ Но, од другата страна, ќе има само тишина. И тогаш, можеби за првпат, ќе разберете дека некои „утре“ не се пропуштен ден. Тие се засекогаш.

А најголемата болка нема да биде тоа што не сте се збогувале. Ќе биде тоа што никогаш не сте знаеле дека треба да се збогувате. И ќе останете сами со една мисла од која нема бегање: „Ја мислев. Сакав да ја побарам. Само не го направив тоа навреме.“ И тоа „навреме“ ќе биде зборот што ќе го носите во себе до крајот на животот. Затоа што постојат зборови што можат да се кажат и подоцна. Постојат грешки што можат да се поправат. Постојат односи што можат повторно да се изградат.

Но, кога еднаш ќе замине личноста на која сте ѝ ги должеле зборовите — нема подоцна. Нема втор повик. Нема нова порака. Нема „само уште еднаш“. И тогаш сфаќате нешто што боли повеќе од самата загуба: Не ја изгубивте само личноста. Ја изгубивте и последната можност да ѝ кажете колку ви значела. А тоа е товар што не можете да ѝ го вратите. Може само да го носите. Затоа, ако денес некого сте го помислиле — јавете му се. Не утре. Не подоцна. Денес. Затоа што можеби животот токму денес ви ја дава последната можност да не претворите еден обичен повик во најголемото ваше „требаше “.

Автор: Азра