Еден ден ќе сфатиш дека немаше малку време. Имаше премногу „утре“
Еден стар човек еднаш рекол: „Цел живот мислев дека имам време.“ Имаше време да ѝ се јави на мајка си. Но, велеше: „Утре.“ Имаше време да му прости на брат му. Но, велеше: „Кога ќе помине лутината.“ Имаше време да ги прегрне своите деца. Но, велеше: „Само да завршам со обврските.“ Имаше време да му каже на пријателот: „Ми значиш.“ Но, велеше: „Ќе му кажам друг пат.“
И така минуваа деновите. Не забележа кога мајчината коса побеле. Не забележа кога децата престанаа да го бараат. Не забележа кога пријателите престанаа да чекаат. Животот не му одзеде сè одеднаш. Само му земаше по едно нешто. Еден разговор. Една прегратка. Едно помирување. Еден човек. Додека еден ден не остана сам со нешто што никој не можеше да му го врати: времето што го имал, но не го живеел.
Тогаш сфати една страшна вистина: Не го губиме животот само кога ќе умреме. Го губиме секогаш кога нешто важно го оставаме за утре. Затоа, ако имаш мајка — јави ѝ се. Ако имаш татко — посети го. Ако си се скарал со некого — прашај се дали причината вреди повеќе од човекот. Ако некого го сакаш — кажи му. Ако си згрешил — извини се. Не чекај животот да те научи преку загуба. Зашто некои лекции човек ги разбира дури кога веќе нема кому да му ги каже.
И можеби најголемата трагедија не е кога човек ќе умре. Најголемата трагедија е кога ќе сфати колку можел да сака, колку можел да прости и колку можел да живее… а цело време мислел дека има време.
Нема „подоцна“. Нема гарантирано „утре“. Има само ова што го имаш во рацете сега. Не го чекај последниот ден за да сфатиш колку вреди првиот.
Азра
